JoannaTkaczuk/Shutterstock Geef toe, heb je er ooit echt over nagedacht waarom je normaal gesproken geen verse olijven in de winkelschappen vindt? Normaal gesproken gaan olijven van het kweken aan een boom naar het plukken en vervolgens naar de potten die je in de supermarkt ziet. Dat is logisch, toch? Maar waarom worden ze altijd in een pot gevonden, gedrenkt in een zoute pekel?
Sorry dat ik alle olijvenliefhebbers moet teleurstellen, maar volgens de American Chemical Society smaakt het verse fruit echt echt verschrikkelijk – zo verschrikkelijk dat supermarkten het niet willen verkopen. De verbinding in de vrucht die ervoor zorgt dat de vrucht zo walgelijk en bitter smaakt, is oleuropeïne. Verse olijven bevatten tot 14 procent hiervan.
Om olijven eetbaar te maken, gebruiken professionele olijvenverwerkers en doortastende thuiskoks drie verschillende methoden om de oleuropeïne te verwijderen. De eerste twee methoden zijn ze in water laten weken of ze in een zoute pekel laten fermenteren. Het nadeel van deze methoden is dat ze weken duren. We durven te wedden dat jij deze geheimen ook niet kende die alleen voedselproducenten kennen.
De derde methode is een chemische manier om olijven na de pluk veel sneller in de schappen van de supermarkt te krijgen. Het gaat om het weken van de olijven in Lye of natriumhydroxide. Ook bekend als NaOH, versnelt natriumhydroxide de chemische afbraak tussen oleuropeïne en suiker tot minder bittere (en smakelijkere) verbindingen. Dit hele proces duurt ongeveer een week. Nadat ze grondig zijn gespoeld van alle chemicaliën, worden de olijven verpakt in pekel om ze te helpen bewaren tijdens verzending.
Soms is het gezegde “vers is altijd beter” niet altijd waar, en bij olijven is dat zeker het geval.