13 min. gelezen
OUDE MEISJE. OUDE VRIJSTER. KINDERLOZE KAT DAME . Letterlijk eeuwenlang heeft iedereen, van roddelaars tot vice-presidentskandidaten, minachtende bijwoorden gebruikt om de ervaring van een alleenstaande vrouw te beschrijven – ongetwijfeld als een verzameling mentale beelden zo levendig als een vakantiediavoorstelling die voorbij zoefde. Hier zit ze op de bank, huilend in haar pint chocolade-pindakaas Häagen-Dazs! Hier is ze, liggend in haar bed, bezig met haar twaalfde uur aan documentaires over echte misdaad! Hier is ze, versmolten in haar fauteuil, stikkend onder het gewicht van 26 Britse kortharen!
Ja, het leven van de alleenstaande vrouw is inderdaad verschrikkelijk. Maar wacht even:hoe kwamen deze experts aan zo’n scherp inzicht? Hebben ze ooit een van deze vrouwen ontmoet? Hebben ze hen gevraagd hoe ze zich voelen, of hebben ze tijd met hen doorgebracht? Wie mag beslissen hoe vrouwen denken en voelen over single zijn? Hier is een gewaagd idee:hoe zit het met alleenstaande vrouwen?
De waarheid is dat wanneer we beginnen te luisteren – echt, echt luisteren – naar alleenstaande vrouwen, het snel duidelijk wordt dat de samenleving het zo erg bij het verkeerde eind heeft. Alleenstaande vrouwen zijn over het algemeen best gelukkig, behoorlijk voldaan en behoorlijk tevreden, heel erg bedankt. En naarmate hun aantal blijft groeien, kunnen hun ervaringen en wijsheid helpen vorm te geven aan de manier waarop we allemaal ons mentale en emotionele welzijn benaderen. We hoeven alleen maar te luisteren, terwijl het gefluister uitgroeit tot gebrul.
Cue Beyoncé, want ja, alleenstaande dames hebben een momentje. Volgens een voorspelling van Morgan Stanley uit 2019 en gegevens van het Amerikaanse Census Bureau zal het aantal ongehuwde vrouwen tussen 2018 en 2030 naar verwachting met 1,2 procent per jaar toenemen, vergeleken met slechts 0,8 procent voor de totale Amerikaanse bevolking. Bovendien zal in 2030 45 procent van de vrouwen tussen de 25 en 44 jaar (je zou kunnen zeggen dat dit de beste leeftijd is om te trouwen) alleenstaand zijn – het grootste percentage in de geschiedenis – vergeleken met 41 procent in 2018. Experts zeggen dat er een groot aantal factoren zijn die deze opleving in de hand werken.
Ten eerste trouwen mensen simpelweg op latere leeftijd:de gemiddelde leeftijd waarop een vrouw voor de eerste keer trouwt was 28,6 jaar in 2021, vergeleken met 20,5 jaar in 1947. Deze verschuiving wordt doorgaans toegeschreven aan een grotere focus op hoger onderwijs en carrièredoelen, maar veranderende culturele normen (hallo, feminisme) en wetgevingsbeleid (denk aan de Civil Rights Act van 1964) hebben het huwelijk ook minder noodzakelijk gemaakt voor vrouwen. Hoe konden vrouwen van vorige generaties tenslotte zelfredzaam zijn als ze tot 1974 niet eens een creditcard op hun eigen naam konden krijgen? Met financiële vrijheid en kansen leiden alleenstaande vrouwen nu een onafhankelijk, autonoom leven. En voor de dingen waarvan we niet weten hoe we ze moeten doen of willen doen, is er Taskrabbit.
Satya Gautam
“Het is makkelijker om single te zijn”, zegt Bella DePaulo, PhD, een sociaal wetenschapper en auteur van Single at Heart . "Als je niet wilt koken, kun je afhalen. Als je de was niet wilt doen, is er een wasservice. Als je geen reparaties in je huis wilt doen, kun je online gaan en mensen zoeken."
Onze onderling verbonden wereld betekent ook dat we niet afhankelijk hoeven te zijn van een inwonende partner voor sociale contacten of emotionele steun. “Communicatietechnologieën hebben het veel bevredigender gemaakt om single te zijn”, zegt DePaulo. "Als je single bent en alleen woont, ben je niet geïsoleerd. Je bent één sms, e-mail of chatroom verwijderd van de rest van de wereld."
Hoewel er nog steeds stigma’s bestaan rond het alleenstaand zijn – vooral voor vrouwen – merkt DePaulo ook op dat de toename van het aantal ongehuwde mensen zichzelf in stand kan houden. “Naarmate meer mensen single blijven of langer single blijven, wordt de kans groter dat andere mensen hetzelfde zullen doen”, zegt ze. “Het lijkt minder ongewoon om te doen.”
Natuurlijk kunnen we geen discussie voeren over alleenstaande vrouwen in 2025 zonder de datingdynamiek te erkennen die daarbij speelt. DePaulo’s onderzoek gaat niet in op de bijzonderheden van daten (“Dat is het enige aan het vrijgezellenleven dat ik niet doe). studeren”, zegt ze), maar er is slechts een kort gesprek met een Tinder- of Bumble-gebruiker nodig om te begrijpen hoe chaotisch het eten en drinken is geworden.
Vooruitlopend op de berichtgeving over dit verhaal stuurde ik berichten naar een aantal alleenstaande vrouwen (die allemaal met mannen uitgaan) in mijn contacten, met de vraag om het ‘huidige datinglandschap’ in één woord te beschrijven. Hun antwoorden:
“Verwarrend.”
“Verschrikkelijk.”
“Deprimerend.”
“Somber.”
Twee schreven terug dat ze al jaren geen date meer hadden gehad en dat ze het feitelijk hadden opgegeven.
Een woord dat de in San Diego gevestigde therapeut en relatiecoach Leah Aguirre, LCSW, auteur van Is This Real Love? , vaak van haar vrouwelijke klanten hoort, is overweldigend . Datingapps hebben singles de indruk gegeven dat hun mogelijkheden zowel grenzeloos als ongelooflijk beperkt zijn, zegt ze. "Er zijn veel overeenkomsten en connecties, maar er komt niets uit. Je hebt van deze zeer oppervlakkige, onbevredigende interacties die nergens heen leiden. Vooral vrouwen hebben het gevoel dat ze geen partners kunnen vinden die in lijn zijn met hun waarden."
Voor heteroseksuele paren wordt de ideologische kloof tussen de seksen alleen maar groter. Vooral onder Generatie Z is die kloof aanzienlijk groter geworden, waarbij vrouwen liberaler zijn geworden en mannen conservatiever, waardoor een gemeenschappelijke basis veel ongrijpbaarder is geworden. Aguirre ziet deze dynamiek terug in de ervaringen van haar klanten.
“Ik werk met veel liberale, goed opgeleide, zeer ruimdenkende, vooruitstrevende vrouwen, en het is een strijd om liberale, ruimdenkende mannen te vinden”, zegt ze. En zelfs als een man zich identificeert als liberaal, kan het hem nog steeds aan fundamentele empathie ontbreken over de huidige toestand van de wereld en/of de ervaringen van zijn date. “Mensen gaan om met mannen die niet van streek of gestoord lijken door het politieke klimaat”, zegt ze. “Dat is frustrerend en zorgwekkend voor deze vrouwen.”
“Vrouwen willen een gelijkwaardige, wederzijdse, respectvolle relatie hebben waarin beide mensen openlijk hun zorgen en gevoelens delen”, zegt Aguirre.Een ander struikelblok bij het daten voor veel vrouwen waarmee Aguirre werkt, is het vinden van een man met hetzelfde niveau van emotionele intelligentie. “Een thema dat ik de afgelopen tien jaar als therapeut heb gezien, is dat vrouwen zeggen:‘Hij heeft niet naar mij gevraagd’ of ‘Ik denk niet dat hij mij echt kent.’ Het zijn deze liefdesverklaringen of interesses zonder de vrouw echt te kennen.’ Kan het toch geen toeval zijn dat #makemencuriousagain opduikt op sociale media?
Natuurlijk zijn vrouwen niet geheel onschuldig als het gaat om matte datingervaringen. Wij geesten en broodkruimelen en draaien ook rond. Maar wanneer onderzoekers het nodig achten om termen als mankeeping te creëren Om de last uit te leggen die op vrouwen met een partner rust om de sociale interacties van hun man of vriend te vergemakkelijken, is het gemakkelijk in te zien waarom een vrouw ervoor zou kunnen kiezen om alleenstaand te blijven in plaats van de extra emotionele arbeid op zich te nemen. Vooral als ze er niet veel voor terugkrijgt.
“Vrouwen willen een gelijkwaardige, wederzijdse, respectvolle relatie hebben waarin beide mensen openlijk hun zorgen en gevoelens delen en het wordt beantwoord en het voelt heel veilig en bevestigend”, zegt Aguirre. “We leggen de lat hoog en blijven langer single.”
Of, in sommige gevallen, voor altijd vrijgezel blijven – en floreren, aldus onderzoekers.
Het onderzoek naar singles is over het algemeen een opkomend vakgebied. Dat komt omdat experts zich historisch gezien vrijwel uitsluitend op getrouwde mensen hebben gericht in plaats van op ongehuwde mensen. De meest voor de hand liggende reden is dat het tot voor kort een uitgemaakte zaak was dat bijna iedereen trouwde. “Het maakte niet uit of je het wilde, het leuk vond, of je homo of hetero was – als je homo was, deed je alsof je hetero was – iedereen deed dat”, zegt DePaulo. “Dus hebben onderzoekers het huwelijk onevenredig bestudeerd.”
Een andere reden voor de ongelijkheid, die volgens DePaulo nog steeds in hoge mate waar is, is dat velen het single-zijn als een tijdelijke toestand beschouwen:een saaie, raamloze wachtkamer totdat je nummer uiteindelijk wordt gebeld voor het hoofdevenement. Een laatste grote reden? Het huwelijk als instituut wordt door de samenleving vereerd. “Het wordt zo gevierd en gewaardeerd op een manier zoals het leven als vrijgezel nog nooit is gebeurd”, zegt DePaulo. “Dat zie je niet alleen in het onevenredige onderzoek, maar ook in films en tv-programma’s, romans en songteksten die gevuld zijn met romantische thema’s.”
Onderzoekers als DePaulo werken eraan om nieuwe stemmen en perspectieven aan dit homogene gesprek toe te voegen door singles te bestuderen en hoe zij hun leven leiden. En de resultaten schetsen een heel ander beeld dan de populaire cultuur ons wil doen geloven.
Bijvoorbeeld die ouwe kastanje over de verdrietige kattenvrouw die thuis zit terwijl de begeerde vrijgezel de stad rood verft? Het blijkt dat alleenstaande vrouwen feitelijk veel tevredener zijn met hun omstandigheden dan alleenstaande mannen. Gemiddeld rapporteren alleenstaande vrouwen een hoger algemeen welzijn – waaronder een hogere tevredenheid over de relatiestatus, hogere levenstevredenheid, hogere seksuele tevredenheid en een lager verlangen naar een partner – vergeleken met alleenstaande mannen, volgens een recent onderzoek met de brutale titel ‘Sisters Are Doin’ It for Themselves:Gender Differences in Singles’ Well-Being’, waarbij bijna 6.000 alleenstaanden wereldwijd werden ondervraagd, waarvan de meerderheid in de VS, Groot-Brittannië en Canada woonde en in leeftijd variërend van 18 jaar. naar 75.
“Deze resultaten druisen in tegen de verhalen die we zien over vrouwen die eenzaam en ellendig zijn en wanhopig op zoek zijn naar romantische partners”, zegt hoofdauteur van het onderzoek Elaine Hoan, promovendus bij de afdeling psychologie van de Faculteit der Kunsten en Wetenschappen van de Universiteit van Toronto.
Hoans onderzoek heeft waarom niet duidelijk gemaakt alleenstaande vrouwen zijn tevredener dan alleenstaande mannen, maar ze heeft theorieën die zijn gebaseerd op eerdere onderzoeken op dit gebied.
“Veel van het bestaande werk wijst op het idee dat vrouwen over het algemeen sterkere, meer ondersteunende sociale netwerken hebben”, zegt ze. “Er bestaat ook het idee dat vooral voor mannen vaak hun belangrijkste bron van emotionele steun hun romantische partner is, terwijl zij voor vrouwen doorgaans gebruik maken van een meer diverse bron van steun.”
Hugh Sitton
Een hoge mate van afstemming op mentale en emotionele behoeften was een bepalend kenmerk van de alleenstaande gekleurde vrouwen met wie onderzoeker Kimberly Martinez Phillips, PhD, een gastonderzoeker aan het Center for Feminist Research aan de York University in Toronto, sprak voor haar onderzoek uit 2024 getiteld “The Feminization of Freedom:An Analysis of Love, Happiness and Freedom from the Perspective of Childfree, Never-Married Single Women of Color.”
“Velen van hen spraken over het volgen van therapie, over het begrijpen van de verbinding die ze nodig hebben met de ruimte, met privacy en met vrede, en dat ze tijd aan zichzelf moeten besteden om die basis te vinden”, zegt Phillips. In veel gevallen was dat omdat van hun single-zijn dat hun geestelijke gezondheid bloeide, niet ondanks ervan. "Deze vrouwen hebben echt hun eigen forten van eenzaamheid gecreëerd", zegt ze. “Het was belangrijker voor hen en hun gezondheid en hun geestelijke gezondheid dan het hebben van een partner.”
Hoe diep een vrouw blijft verlangen (of niet) naar een partner, kan in de loop van de tijd ook van invloed zijn op haar geluk. Alleenstaande vrouwen van middelbare leeftijd zijn tevredener met hun leven als ze geen sterk verlangen hebben om samen te werken, maar alleenstaande mannen (ongeacht hoeveel of hoe weinig ze een romantische partner willen) ervaren deze boost in tevredenheid op middelbare leeftijd niet, volgens een onderzoek uit 2023 van de Universiteit van Toronto.
Dat keerpunt in het midlife is iets dat Jessica, een 39-jarige alleenstaande vrouw die in de omgeving van New York City woont, uit de eerste hand ervaart. Hoewel ze nog steeds openstaat voor het vinden van een partner, realiseert ze zich dat haar leven al behoorlijk goed is.
“Als je mij tien, vijftien jaar geleden had gevraagd:‘Denk je dat je op je veertigste nog steeds vrijgezel bent?’, dan zou ik nee hebben gezegd”, zegt Jessica. "Het is niet het leven dat ik me noodzakelijkerwijs voor mezelf had voorgesteld, maar hoe ouder ik ben geworden, er is minder waar ik compromissen over wil sluiten, wat ik vooral als een goede zaak bedoel. Ik weet wie ik ben. Ik weet wat me gelukkig maakt. Ik weet, belangrijker nog, wat ik niet zal accepteren. Bij het daten zoek je iemand die een aanvulling kan zijn op het leven dat je al voor jezelf hebt opgebouwd, of aan het opbouwen bent. En als ze het leven dat ik heb niet beter maken, Dat wil ik niet.”
Prioriteit geven aan hun eigen behoeften – en minder prioriteit geven aan het zoeken naar een partner – was een veel voorkomend thema onder de vrouwen in het onderzoek van Phillips (die in leeftijd varieerden van 36 tot 61 jaar). “Het is niet dat ze tegen een relatie waren, maar het was niet de hoofdverhaallijn”, zegt Phillips. “Het was de B-kant.”
Het moederschap was ook niet de belangrijkste gebeurtenis. Phillips zegt dat de meerderheid van de vrouwen in haar onderzoek al op jonge leeftijd had besloten dat ze waarschijnlijk geen kinderen zouden krijgen, dus er was geen biologische klok die hun zoektocht naar een partner aanspoorde. Nu, achteraf gezien de leeftijd het toelaat, hebben de vrouwen weinig spijt van die grote levenskeuzes. “Er bestaat het idee dat als je een vrouw bent, je op je sterfbed zult liggen en spijt zult hebben dat je niet getrouwd bent of geen kinderen hebt gekregen”, zegt Phillips. “Dat zijn niet de vrouwen die ik heb geïnterviewd.”
“Als je mij tien, vijftien jaar geleden had gevraagd:‘Denk je dat je op je veertigste nog steeds vrijgezel bent?’, dan zou ik nee hebben gezegd”, zegt Jessica. “Het is niet het leven dat ik me per se voor mezelf had voorgesteld, maar hoe ouder ik word, hoe minder ik bereid ben een compromis te sluiten.”Natuurlijk zijn niet alle alleenstaande vrouwen kindervrij, en of alleenstaande vrouwen met kinderen gelukkiger zijn dan alleenstaande vrouwen zonder kinderen is een neteligere vraag om te beantwoorden. Uit een onderzoek van Pew Research over het geluk van ouders versus niet-ouders uit 2014 (nieuwer onderzoek over dit onderwerp is schaars) bleek dat 69 procent van de alleenstaande ouders zei dat ze ‘heel gelukkig’ of ‘behoorlijk gelukkig’ waren, terwijl 84 procent van de kinderloze alleenstaanden hetzelfde antwoordde. De resultaten maakten geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. DePaulo merkt op dat dit soort onderzoek – gedaan op een bepaald moment in plaats van in de loop van jaren – een onvolledig beeld schetst. “Het is een correlatie, geen oorzakelijk verband”, zegt ze.
Wat uit aanvullend onderzoek duidelijk blijkt, is dat naarmate alleenstaanden ouder worden en het leven cultiveren dat ze voor zichzelf willen buiten een relatie, ze steeds gelukkiger worden. Dat waren bijvoorbeeld de bevindingen van een longitudinaal onderzoek onder meer dan 6.000 mensen tussen de 40 en 85 jaar oud, waaruit bleek dat de tevredenheid van alleenstaanden in een periode van zes jaar toenam, terwijl dat van koppels niet het geval was. (Het is vermeldenswaard dat een groot deel van het onderzoek naar singles dat in dit verhaal wordt aangehaald ook LGBTQ-deelnemers omvatte, maar er werden geen vergelijkingen gemaakt tussen heteroseksuele en queermensen.)
De bevindingen die de pure tevredenheid van alleenstaande vrouwen ondersteunen, worden nog intrigerender en betekenisvoller als je kijkt naar de zeer reële uitdagingen waarmee alleenstaande vrouwen dagelijks worden geconfronteerd – van sociale minachting tot systemische ongelijkheid.
DePaulo – die zichzelf ‘single in hart en nieren’ noemt, wat betekent dat ze er doelbewust voor heeft gekozen om niet samen te werken omdat ze het alleen goed doet – is vaak een vreemde eend in de bijt gebleken, of ze nu geheel van evenementen wordt uitgesloten of wordt gedegradeerd als een vriendin met iemand gaat daten of gaat trouwen. “Dat is behoorlijk pijnlijk”, zegt ze.
Er zijn ook de letterlijke kosten van single zijn, die vaak hoger zijn dan die van een partner. “Gekoppelde mensen delen niet alleen de huur, ze delen ook de rekeningen”, zegt Shani Silver, een 43-jarige alleenstaande vrouw die in New Orleans woont en auteur van A Single Revolution . "De een staat bijvoorbeeld waarschijnlijk op de verzekering van de ander. Dat is $ 600 die een alleenstaande vrouw betaalt bovenop de huur die ze zelf al betaalt."
De simpele handeling van het veiligstellen van een plek om te wonen kan ook moeilijker zijn voor alleenstaanden. DePaulo en haar collega's ontdekten dat verhuurmakelaars eerder aan een getrouwd stel verhuurden dan aan twee vrienden, wanneer alle andere factoren (zoals inkomen) gelijk waren.
Zelfs financiële wetten en arbeidswetten en beschermingsmaatregelen zijn vaak in het voordeel van getrouwde mensen geschreven, zegt DePaulo:"Ik kan zij aan zij werken met een getrouwde collega en hetzelfde bedrag in de sociale zekerheid steken. Wanneer mijn collega overlijdt, gaat haar geld naar haar echtgenoot, terwijl wanneer ik sterf, mijn geld terug in het systeem terechtkomt. Ik kan het niet aan mijn beste vriend, mijn neef of iemand anders toewijzen. Ik verlies het geld dat ik heb verdiend."
Op dezelfde manier staat de Family and Medical Leave Act toe dat iemand vrijaf neemt van zijn werk (zonder zijn baan of ziektekostenverzekering te verliezen) om voor een ziek familielid (ouder, kind of echtgenoot) te zorgen. Maar als een lid van uw gekozen familie (bijvoorbeeld uw beste vriend) ziek wordt, wordt u deze optie niet geboden.
Ondanks dit alles zeggen veel alleenstaande vrouwen dat ze graag de kosten van het single zijn willen betalen, aangezien de beloning zo hoog is – namelijk, zegt Silver, ‘een onafhankelijk, op maat gemaakt, onbezwaard leven leiden’.
"Mijn geluk is geen troostprijsversie van geluk", zegt Silver over haar vrijgezelschap.
Jessica is het daarmee eens:"Het zou geweldig zijn om iemand te hebben (een echtgenoot, een partner), maar voor mij is dat niet nodig. Het is niet iets dat ik nodig heb voor een complete en gelukkige toekomst. Ik ben gelukkig. Ik hou van mijn leven. Ik hou van de mensen die ik in mijn leven heb."
Het is een werkelijk verfrissende benadering van geluk – en een benadering waar meer mensen het een en ander van kunnen leren. Welke lessen kunnen alleenstaande vrouwen ons leren? Ten eerste het belang van verbindingen met vrienden en familie buiten een romantische relatie of partnerschap.
"Ik denk dat mensen relaties zoeken in de veronderstelling dat ze me compleet of gelukkig zullen maken", zegt Aguirre. “Er zijn zoveel dingen die een partner je niet kan geven, en alleenstaande vrouwen vinden die dingen en leunen daarop.”
Deze platonische relaties worden op latere leeftijd noodzakelijk, wanneer, zoals vaak het geval is, een vrouw haar mannelijke echtgenoot of partner overleeft. “Dat is uiteindelijk een van de redenen waarom alleenstaande vrouwen het op latere leeftijd vaak zo goed doen”, zegt DePaulo. Ze weten al hoe ze zelfstandig moeten leven en doen dat al hun hele volwassen leven.
Daniel Llao Calvet
Nog een toepasselijke afhaalmaaltijd? Vind momenten van vrijheid en autonomie wanneer deze beschikbaar zijn. "[Alleenstaande vrouwen] geven zichzelf de ruimte en de tijd die ze willen", zegt DePaulo. “[Getrouwde vrouwen] kunnen het niet in de mate waarin alleenstaande vrouwen dat wel kunnen, maar ze kunnen wel mogelijkheden creëren om wat tijd alleen door te brengen, door hun tijd te verlengen met winkelen of boodschappen te doen en langs te gaan bij een koffietentje.”
Er is ook een scherpe focus op geestelijke gezondheid. “Je weet hoe ze in het vliegtuig zeggen:‘Zet eerst je eigen masker op’”, zegt Phillips. "Wat is er mis mee als vrouwen zeggen:'Ik concentreer me op mezelf. Ik geef prioriteit aan mezelf'? En waarom maakt dat je tot een egoïstisch persoon?"
Uiteindelijk, zegt Phillips, of je nu getrouwd of alleenstaand bent, mag niemand zijn eigenwaarde afmeten aan de maatstaf van romantische relaties.
“We moeten wie we zijn als mensen niet definiëren door met wie we seks hebben, met wie we uit eten gaan, met wie we bevallen – we zijn mensen die van waarde zijn in de manieren waarop we ervoor kiezen om deel te nemen aan de samenleving”, zegt ze. “Het reduceren van het leven van vrouwen tot het feit of je wel of niet getrouwd bent, of je wel of niet moeder bent, is zo beperkend en niet nuttig om de samenleving en vrouwen vooruit te helpen.” En dat is iets waar we allemaal een lepeltje Häagen-Dazs voor kunnen opbrengen, single of anderszins.
Amy Wilkinson is een bijdragende entertainmentredacteur bij Women's Health, waar ze de coververhalen van beroemdheden van het tijdschrift redigeert en gezondheidsartikelen schrijft. Ze bekleedde eerder editortitels bij Entertainment Weekly en MTV News. In 2021 voltooide Amy haar 600 uur durende lerarenopleiding bij Core Pilates NYC om een volledig opgeleide Pilates-instructeur te worden.