Hier is een uitsplitsing van de betrokken factoren en tijdperken:
* bruikbaarheid: Lang haar is mooi, maar ook omslachtig. De noodzaak om haar uit het gezicht te houden tijdens werk, koken of andere activiteiten hebben waarschijnlijk geleid tot vroege vormen van haartying en pinning.
* Oude beschavingen:
* Ancient Egypte: Egyptische vrouwen, met name die van een hogere status, droegen uitgebreide kapsels, inclusief updo's. Deze werden vaak ondersteund door pruiken en versieringen.
* Ancient Griekenland: Griekse vrouwen droegen vaak hun haar op in verschillende stijlen, vaak met vlechten, spelden en linten. De "Griekse knoop" is een klassiek voorbeeld.
* Ancient Rome: Romeinse vrouwen namen een reeks kapsels aan, waaronder complexe updo's met braids, krullen en haarstukken.
* Middeleeuwse periode: Haar werd vaak bedekt met openbaar, maar als ze zichtbaar waren, waren updo's gebruikelijk, waarbij vaak vlechten en sluiers werden opgenomen.
* renaissance: Kapsels werden uitgebreider, met updo's met vlechten, juwelen en decoratieve elementen.
* 18e eeuw: Enorme en extravagante updo's werden modieus en vereisten vaak pruiken, vulling en overvloedige hoeveelheden haarlak.
* 19e eeuw: Updos bleven populair, hoewel stijlen de hele eeuw evolueerden, beïnvloed door veranderende modetrends.
* 20e eeuw en verder: Updos zijn een populaire kapselkeuze gebleven, met een breed scala aan stijlen variërend van eenvoudige broodjes tot uitgebreide formele arrangementen.
Samenvattend: Vrouwen hebben hun haar al sinds de oudheid in verschillende vormen opgezet, gedreven door bruikbaarheid, culturele normen en modetrends. De specifieke stijlen en technieken zijn in de loop van de tijd en in verschillende culturen sterk gevarieerd.